OWADY W SADZIE  

Sad to miejsce nie tylko drzewek owocowych i owoców oraz barwnych kwiatków. To miejsce gdzie wiele mniejszych lub większych zwierząt toczy swoje życie, szuka schronienia oraz przy okazji nam pomaga w pielęgnacji roślin lub im szkodzi.

Wśród sadowych pomocników wyróżnić szczególnie trzeba dzikie pszczoły. Nie tworzą chmar, dzięki czemu nie są niebezpieczne. Istotne jest również to, że nie żądlą. Od pszczół miodnych różnią się tym, że swoją pracę wykonują dużo bardziej intensywnie zapylając kwiaty drzewek. Mieszkają w małych nasypach ziemnych, a także w drewnianych konstrukcjach i w łodygowej części roślin. Jednak nie potrafią dotrzeć do wszystkich kwiatów. Tu znakomicie sprawdzają się trzmiele, które jak wiemy są pod ochroną. Zapylają one kwiaty o kształcie kielichowatym. Często sadownicy sami umieszczają je w swoim sadzie. Niekiedy można nabyć całe gniazdo tych niezwykle pożytecznych stworzeń. Jeśli chcemy je dostrzec na łonie natury, zwykle spotkać je można w otworach drzew, nasypach ziemnych, w szczelinach zabudowań, a także wśród kamieni. Nieraz zagnieżdżają się w budkach lęgowych dla ptaków. Najczęstszym problemem sadów są mszyce. To one wysysają soki z roślin, liści drzew i łodyg. Problemem jest również to w jaki sposób skutecznie się ich pozbędziemy. Zależy nam, aby pozbyć się szkodnika w taki sposób, aby drzewko zostało nienaruszone. Można stosować różne roztwory chemiczne, są też domowe sposoby, czyli woda z szarym mydłem i inne. Jednak trzeba wiedzieć, że w przyrodzie żyje wiele wrogów mszyc, dla których są pokarmem, np. biedronka. Samica biedronki jest w stanie zjeść ok. 150 sztuk mszycy w ciągu dnia. W zwalczaniu mszyc swoje zasługi mają także złotooki.

Dzięki korzystaniu z naturalnych pogromców szkodników nie musimy faszerować naszych roślin i plonów chemią znajdującą się w tych substancjach. Dlatego dobrym pomysłem jest zapewnienie naszym małym przyjaciołom jak najlepszych warunków rozwoju w naszym sadzie. Dzięki temu będziemy mogli stale korzystać z ich pomocy, a one będą miały stały dostęp do pokarmu.

SZKODNIKI W SADACH GRUSZKOWYCH

Miodówka gruszowa plamista
Larwy tychże owadów żerują na pąkach, liściach, szypułkach kwiatowych oraz na zawiązkach i owocach. Szkodniki te produkują bardzo słodkie, lepkie wydzieliny, na których rozwijają się grzyby zwane sadzakami. Przy intensywnym porażeniu pędy czernieją, są zahamowane we wzroście a w niektórych przypadkach zamierają. Liście są przebarwione, znacznie uszkodzone zasychają i opadają. Opadać mogą również kwiaty, a owoce są zdeformowane i pokryte czarnym nalotem. Oprócz miodówki gruszowej plamistej na gruszach mogą jeszcze występować 2 mniej popularne gatunki, takie jak: miodówka gruszowa czerwona i miodówka gruszowa żółta.

Paciornica gruszowianka
W okresie zielonego pąka wylatują owady dorosłe, które składają jaja do środka rozwijających się pąków kwiatowych. Larwy przegryzają się do wnętrza i żerują w zawiązku owocowym. Zaatakowane zawiązki rosną na samym początku szybciej i stają się bardziej pękate niż zdrowe elementy kwietu. Następnie wzrost ich ulega zahamowaniu, następnie czerwienieją później czernieją i opadają.

Podskórnik gruszowy i wzdymacz gruszowy
W wypadku podskórnika gruszowego pierwsze pokolenie żeruje na liściach, pozostałe zaś rozwijają się w tkankach liścia powodując powstawanie charakterystycznych pęcherzyków, które żółkną a następnie brązowieją. Przy silnym porażeniu mogą także uszkadzać zawiązki owocowe. Wzdymacz gruszowy pojawia się najczęściej na dolnej stronie liści powodując zwijanie się ich brzegów lub wyginanie i marszczenie. Może również deformować kwiaty i zawiązki, które przedwcześnie opadają.